Overal ter wereld maken journalisten zich schuldig aan het kopiëren van berichten van de nieuwsagentschappen. Op zich is er niets verkeerd met deze manier van werken. Journalisten kunnen zich onmogelijk bezighouden met de hele wereld. Er moet tot op een zekere mate geknipt worden in de stroom van inkomende nieuwsberichten. Het is niet mogelijk alle verhalen tot op het bot uit te spitten. Zoals vele communicatiewetenschappers (en velen met hen) het zo mooi gate-keeping noemen. Het gaat echter wel de verkeerde weg op als journalisten het laten uitschijnen alsof ze het artikel zelf gefabriceerd hebben. In het voorbeeld hieronder vind je twee teksten uit twee online-kranten (16 december) uit Nederland. Het betreft een stukje over een aanslag op een topmilitair in Zimbabwe. In het stukje van Trouw.nl wordt mooi de bron (ANP) vermeld. De Telegraaf.nl acht het blijkbaar niet nodig te melden dat het kort stukje niet uit hun eigen ideeën is ontstaan.

Trouw.nl

‘Aanslag op topmilitair Zimbabwe’

HARARE (ANP) – Een van de machtigste militairen van Zimbabwe en bondgenoot van president Robert Mugabe is gewond geraakt bij een aanslag. Dat meldden staatsmedia dinsdag.

De aanslag op luchtmachtcommandant Perence Shiri had zaterdag plaats, aldus minister van Binnenlandse Zaken Kembo Mohadi. Volgens de bewindsman maakt de aanslag deel uit van een reeks aanvallen op hooggeplaatste figuren bedoeld om het land te destabiliseren.
Shiri maakt deel uit van de kliek rond Mugabe die al tientallen jaren het land runt. Hij was begin jaren tachtig betrokken bij de onderdrukking van de oppositie in Matabeleland waarbij duizenden doden vielen.

Telegraaf.nl

‘Aanslag op topmilitair Zimbabwe’

HARARE -  Een van de machtigste militairen van Zimbabwe en bondgenoot van president Robert Mugabe is gewond geraakt bij een aanslag. Dat meldden staatsmedia dinsdag.

De aanslag op luchtmachtcommandant Perence Shiri had zaterdag plaats, aldus minister van Binnenlandse Zaken Kembo Mohadi. Volgens de bewindsman maakt de aanslag deel uit van een reeks aanvallen op hooggeplaatste figuren bedoeld om het land te destabiliseren.
Shiri maakt deel uit van de kliek rond Mugabe die al tientallen jaren het land runt. Hij was begin jaren tachtig betrokken bij de onderdrukking van de oppositie in Matabeleland waarbij duizenden doden vielen.

Het zou te extreem zijn om te zeggen dat journalisten de dag van vandaag geen nieuws meer maken. Uit mijn zoektochten doorheen de verschillende nieuwssites de voorbije maanden is het mij sterk opgevallen dat er een aantal factoren een belangrijke rol spelen. Het is afhankelijk van een reeks elementen of een bericht verder wordt uitgediept en niet enkel kort en bondig in de krant of online verschijnt. Het belangrijkste is de aanwezigheid of betrokkenheid van landgenoten. De busramp in Egypte en de aanslag in Mumbai zijn hiervan mooie voorbeelden. In Egypte waren de omstandigheden heel dramatisch, enkele landgenoten lieten het leven. Dit was voor de kranten het signaal om de grote middelen in te zetten. Journalisten trokken eropuit om de buurt van de slachtoffers te gaan uithoren, experts kwamen aan het woord, schuldigen werden gezocht,…

Ook in Mumbai waren Belgen betrokken. Het ging om een aanslag met wereldaandacht. De Belgen mochten dus niet achterblijven. In een les journalistieke deontologie had VRT-journalist Peter Verlinden ons toevertrouwt dat het budget ‘buitenland’ nog niet opgesoupeerd was. Het was dus niet verwonderlijk dat de VRT een ploeg naar Mumbai stuurde om alles van dichtbij te volgen. Ook de kranten deden een duit in het zakje. Nieuwsblad.be  vroeg zelfs of betrokkenen en ooggetuigen zich willen melden.

Sensatie is ook een sleutelwoord in het proces van nieuws maken. De twee voorbeelden hierboven hadden een enorm sensatie-gehalte, hoe cru het ook mag klinken. Een ander voorbeeld betreft de terreurdreigings-dvd die belandde op de desks van VRT en VTM. VTM schakelde een versnelling hoger en probeerde enkele uren later in het Nieuws al een coherent item naar voren te brengen. VRT hield zich op de vlakte en trok de geloofwaardig heel erg in twijfel. In hoeverre kan je zoiets al na een paar uur weten? Het moet gezegd zijn dat VTM misschien te enthousiast was over het item, maar het verdiende zeker wel een behoorlijke behandeling in het Nieuws. Het is dus een dunne lijn tussen sensatie om de sensatie en het achterhalen van de waarheid (die hier iets sensationeels kon zijn, een terreurdreiging is niet niets).

We kunnen dus stellen dat journalisten geen eenduidige weg kiezen. Soms maken ze zich er makkelijk vanaf en gebruiken ze hun pc-vaardigheden om hun werk te beperken. Het is volgens mij niet fout dat ze af en toe wat kopiëren om andere onderwerpen meer aandacht te kunnen geven. Het is wel jammer dat die ‘andere onderwerpen’ meestal sensationele, dramatische gebeurtenissen zijn. ‘Saai’ en ‘gewoon’, maar ook belangrijk nieuws haalt het niet meer… Je zou voor minder dreigdvd’s verspreiden.

Extraatje: In de les journalistieke praktijk kregen we de opdracht van Pol Van Den Driessche een voxpop te maken. Samen met twee medestudenten hebben we het onderwerp ‘terreurdvd’ gekozen. Het leek ons leuk de man/vrouw in de straat te ondervragen. Wat ons opviel is dat heel wat mensen er nog nooit van gehoord hadden of het toch al zeker niet gezien hadden. Hier kunnen we dus wel opmerken dat al die sensatie en drang tot paniekzaaien erg moet gerelativeerd worden. Met deze link kan je ons stukje bewonderen. Verwacht geen spraakmakend nieuws, maar het is wel leuk om even te horen en te zien.

De wereld is voor ons een stukje kleiner geworden

Alain Grootaers trok samen met zijn vriendin Jakobien Huisman en dochter Julia een jaar door Azië. Het relaas van hun reis kun je lezen in het prachtige foto- en leesboek ‘Sabbatical, een jaar van de wereld’. Op de boekenbeurs werd het boek voorgesteld en tijdens het signeren had Alain even tijd voor een interview.

Wat was er eerst, de reis of het boek?

Logischerwijze de reis, want anders zou het boek er niet zijn. Tijdens onze reis hebben wij constant geschreven. In het begin was het schrijven exclusief bedoeld voor onze website. Dat was louter voor vrienden, familie en kennissen die nieuwsgierig waren. We merkten al snel dat daar heel wat belangstelling voor was. Op het einde van de reis hadden we meer dan tienduizend bezoekers. Dat werd door de uitgeverij opgepikt. Ze hebben ons gecontacteerd, ze vertelden dat ze het leuk vonden en er een boekversie van wilden maken. Sindsdien zijn we ook meer gaan toeschrijven naar het boek. Een boek schrijf je op een andere manier dan een blog.

Jullie naam staat afwisselend onder de stukjes. Hebben jullie bewust afgesproken om beurtelings te schrijven?

Jakobien en ik hadden echt een afspraak. Als je weet dat je moet schrijven, dan komt die journalistieke reflex toch sneller naar boven. De invalshoek  van homo touristicus verandert in de invalshoek van journalist. Het is leuk te reizen met een ander doel, los van het reizen op zich. We hebben ook Julia haar mailtjes naar het thuisfront erin verwerkt.

En van waar het idee om een jaar door Azië te reizen?

We wilden er al lang een keer een jaar tussenuit.  Het was initieel Jakobien haar idee. We zijn beiden  freelancerjournalisten, dus we konden er zo makkelijk uit stappen. Het tijdstip was ook wel ideaal. Onze dochter Julia was negen jaar, oud genoeg om de reis bewust te kunnen meemaken. En jong genoeg om het leuk te vinden om met ons mee te reizen. Waarom Azië? Omdat dat een goedkoop continent is, want als je een jaar gaat reizen is dat behoorlijk duur. Als je dat in Europa zou doen, waren we geen drie maanden weggeweest. Azië is ook makkelijk te bereizen met een kind.

Was Julia onmiddellijk akkoord om mee te gaan? Vond ze het een super idee?

Ze had weinig keuze natuurlijk (lacht). Maar ze wist dat we er al lang over aan het praten waren. Dus het kwam voor haar niet als een grote verrassing toen we dat vertelden. Spannend aan de ene kant, schrik aan de andere kant. Kinderen zijn redelijk conservatief. Die willen eigenlijk het liefst gewoon in hun kamer zitten en met hun vriendinnetjes naar Ketnet kijken. Zij is eigenlijk degene van ons drieën die het meeste heimwee heeft gehad onderweg wegens een gebrek aan speelkameraadjes.

Hoe was het om constant met Jakobien samen te leven? Zorgde dat niet voor spanningen?

Neen, het is eigenlijk heel makkelijk gegaan, tot onze grote verbazing. We dachten vaker  een break te moeten nemen , zoiets als vakantie van elkaar . Dat is eigenlijk helemaal niet aan de orde geweest. We hebben op een heel jaar twee keer ruzie gehad. We gingen af en toe eens alleen de stad in en dan helpt dat wel als je te lang onder elkaar zit. Het grote verschil is bovendien dat je constant in de open lucht bent.

Je krijgt meer lucht.

Ja,letterlijk.

Hoe hebben jullie de reis dan aangepakt? Waren de routes op voorhand vastgelegd?

We wisten dat we het zuidoosten van Azië wilden aandoen en we dachten ook aan India. We zijn gewoon gegaan waar de wind ons bracht. We hebben goed geluisterd naar de mensen die ons pad kruisten. Dat is het voordeel als je een jaar de tijd hebt om te reizen. Je voelt je niet gedwongen om je aan een schema te houden. We hebben ook alle mogelijke vervoersmiddelen gebruikt om de lange afstanden te overbruggen. Paarden, olifanten, motoren, scooters, jeeps, boten en het openbare vervoer. Je kan het zo gek niet bedenken of we hebben erop, eronder of erin gezeten.

Waar verbleven jullie tijdens de reis? Logeerden jullie dikwijls op hotel of was dat een te grote hap uit het reisbudget?

Wat de slaapplaatsen betreft, hebben we vooral in goedkope guesthouses verbleven. Wij hebben ook bij mensen thuis gelogeerd, waar dat kon. Je slaapt wel op de vloer op een matje, maar dat zijn echt de fijnste herinneringen. Je feest dan ook mee met de mensen midden in de jungle. Toen begreep ik plots waarom al die mensen een siësta nemen ’s middags. Ze gaan pas om drie uur  ’s nachts slapen en staan drie uur later al terug op als de hanen beginnen kraaien. Dan werken ze tot de middag, want de warmte is dan te uitputtend. Tegen de middag liggen ze terug allemaal te maffen tot in de late namiddag om dan ’s avonds weer te feesten. Een interessante manier hoor (lacht).

Konden jullie met alle vreemde gebruiken zo makkelijk omgaan?

Voornamelijk in India was het moeilijker, dat is een andere planeet. Je ziet mensen daar rochelen, waar wij ons dus heel vaak aan hebben geërgerd. Ze doen het ook aan tafel op restaurant. Als ze gedaan hebben met eten, gaan ze hun mond spoelen in een wasbak. Dat is iets waar je niet aan went. Dat zit niet in onze cultuur. Wij vinden dat vies, zij vinden dat gezond. Mensen hebben allemaal hun eigen maniertjes. Daarvoor reis je natuurlijk, om dat allemaal te zien.

Hebben jullie ooit ongemakken ondervonden of ziektes opgelopen door het gebrek aan hygiëne? Waren jullie daar op voorbereid?

We zijn nooit ernstig ziek geweest. Omdat we ook al vroeger, toen we in Thailand waren, van de straatstalletjes aten. Je moet ervan uitgaan dat als je het kunt pellen en kunt koken dat je het kunt opeten. Dat zijn een paar stelregels. Vlees dat twee of drie uur buiten hangt met vliegen op, daar kom je sowieso niet aan. Ik denk dat je op die manier wel bacteriën binnenkrijgt, maar je bouwt ook weerstand op. En daardoor word je niet onmiddellijk ziek. Julia is één keer een halve dag ziek geweest. Dus we zijn daar laten we zeggen, verantwoord onvoorzichtig mee omgesprongen. We hebben ons ook wel voorbereid met inentingen tegen bijvoorbeeld dysenterie. Maar wij hebben niet een heel jaar malariapillen genomen. Het is niet overal in de tropen dat je malaria kunt oplopen. Goed insmeren en onder muskietennetten slapen kan ook altijd helpen. Je kunt pech hebben, maar dat kan je hier ook overkomen. Als ik straks de straat oversteek, kan ik overreden worden.

Hoe hebben jullie de taalbarrière overbrugd?

Veel mensen spreken Engels tegenwoordig, of toch een vorm van Engels. Wat soms heel grappig is. We leerden toch altijd enkele basiswoorden als we een nieuw taalgebied bereikten. Dat werkt ongelofelijk, als je dat al doet zijn mensen heel tevreden.  De rest leg je uit met je handen en voeten Engels is de beste taal, tenzij je echt naar het platteland gaat.

Hoe stonden de bevolking tegenover jullie komst?

We hebben nooit ergens vijandigheid gevoeld. Ik denk dat het er wel mee te maken had dat wij met een kind reisden. Je merkte wel als je in een streek kwam waar ze nog niet veel vreemdelingen hadden gezien, dat er wat terughoudendheid was. Kunnen we ze aanspreken? Als je een kind mee hebt, is het ijs onmiddellijk gebroken. De vrouwen troepten samen rond Julia en wilden allemaal haar blonde haren aanraken.

Was dat dan niet beangstigend voor haar?

Nee, helemaal niet. Julia vond dat na verloop van tijd een beetje vervelend, omdat het er altijd ineens twintig waren die kwamen aangelopen. Iedereen wilde ook op de foto met haar. Dat maakte het voor ons ook gemakkelijker om foto’s van de mensen te nemen. Vaak is dat moeilijk om toestemming te krijgen, met Julia erbij lukte dat eenvoudig.

Tijdens de reis hebben jullie heel wat landen en streken aangedaan. Welk land heeft op jou de grootste indruk nagelaten?

India, zonder enige twijfel. Het mooiste is het noordwesten van India, Ladakh. We zijn er met de motor doorgereden. Dat heeft op mij een onwaarschijnlijk verpletterende indruk gemaakt. De mensen zijn daar ongelofelijk vriendelijk. Maar ook de natuur is zo overweldigend en onaangetast. In tegenstelling tot het noorden van Thailand waar de Chinezen alle teakbomen buitenhalen tegen negentig in het uur. Je ziet daar echt aan een versneld tempo de industrialisering toeslaan.

In jullie boek is er niet alleen aandacht voor de uitgestrekte landschappen en de fascinerende omgeving. Jullie hebben bewust ook de inwoners opgenomen in de rubriek ‘autochtoon van de week’. Wie is er bij jou erg bijgebleven?

Daar moet ik even over denken. Sin Pich bijvoorbeeld is me erg bijgebleven, omdat die ook blijft mailen. In zijn geheel eigen vorm van het Engels. We kwamen hem tegen in Cambodja, je hebt daar Siem Reap- en Angkor Wat –tempels. Die zijn schitterend, maar toeristisch natuurlijk. Als je daar een paar honderd kilometer vandaan gaat, beland je bij andere jungle-tempels, die nauwelijks bezocht worden. Dat zijn ruïnes in het midden van de jungle en het is alsof je in een film zit.

Net zoals in de avonturenfilms van Indiana Jones.

Ja, inderdaad. Daar kwamen wij Sin Pich tegen, een jongen die mensen wilde rondgidsen. Hij was als kleuter naar een weeshuis  gegaan en had er wat Engels geleerd. Geluk bij een ongeluk, dat zei hij zelf ook. Zo kon hij toch communiceren en heeft hij ons meegenomen naar die tempels. Het was heel interessant, hoewel we maar de helft verstonden van wat hij zei. Daarna nam hij ons mee naar zijn dorp. Ze lieten ons proeven van hun zelfgemaakte palmwijn. Het is een drankje met een licht alcoholpercentage, maar ze zuipen er zoveel van dat ze er constant zat rondlopen. Sin Pich is dus een van de figuren waar ik met plezier aan terug denk. Hij was ook op zoek naar een lief, hij wilde heel graag een Westers meisje ontmoeten. We hadden op onze website een oproep gedaan. Daar is dan een meisje op ingegaan, maar wegens problemen met het Engels is het mailen gestopt.

Was het voor jullie eenvoudig om terug te komen? Konden jullie makkelijk terug in het Westerse ritme raken?

Ja, want hier is niets veranderd.  We kennen het nog, we zijn maar een jaar weggeweest. Het was precies alsof we de periode voor de reis en de periode erna tegen elkaar konden plakken. Een vreemde ervaring.

Denk je er nog veel aan terug? Heb je nog heimwee?

We hebben reiswee, het wordt erger met het slechte weer. Het is verbijsterend hoe snel je terug in de sleur raakt. Wat we op reis hadden, was dat iedere dag anders was. Bijna elke dag van vorig jaar kan ik me voor de geest halen. En dat is hier na twee maanden al niet meer zo.

In welke mate heeft de reis door Azië je kijk op de wereld veranderd?

De druk is daar veel minder. In het Westen meten wij alles af aan onze consumptie. Wat wij hebben gemerkt, is dat je dat niet nodig hebt om gelukkig te zijn. Dat weet je eigenlijk wel, maar daar word je er mee geconfronteerd. En mensen vragen ons of België veranderd is. Nee, maar wij zijn wel veranderd. Daarnaast hebben we er ook erg schrijnende toestanden gezien. Drie vierden van de inwoners van India heeft geen toegang tot sanitaire voorzieningen. Dat zijn gigantische problemen, dat is dan nog los van de mensen die sterven op straat. Het is confronterend, maar het is niet jouw schuld dat de mensen er erg aan toe zijn. Je wordt er vooral boos van. Mijn blik op ontwikkelingshulp is ook sterk veranderd. We hebben hulp gezien die op geen fluit trok. De ontwikkelingshulp diende alleen maar om de dikke 4×4 van de UNO te financieren. Het kan ook anders en dat gebeurt er ook, maar nog te weinig. Mijn blik op de wereld is duidelijk veranderd. Ik pen mijn bevindingen nu ook neer in een nieuw boek, een verlengde van het reisverslag. Ik breng de absurditeit van de Westerse wereld in kaart door de ogen van iemand die van ginder komt. Als je er een jaar uitstapt, merk je pas hoe absurd onze wereld is.

Gaan jullie nog terug naar Azië?

Sowieso, want we zijn er zo veel mensen tegengekomen. We blijven ook nog mailen. Als er mensen in Europa zijn, kunnen ze altijd bij ons terecht. We weten dat als we naar Thailand of Vietnam gaan, we al geen hotel meer nodig hebben. De wereld is voor ons een stukje kleiner geworden.

Het belangrijkste souvenir naast de foto’s en de verhalen is duidelijk het baardje dat je hebt laten groeien. Op welk moment heb je beslist om je baardje te laten staan?

Dat was ergens na een maand of twee dat ik dat heb gedaan. Het leek me prettig om dat te houden als een soort aandenken. In het noorden van Inda dachten ze dat ik een moslim was, omdat je daar natuurlijk veel moslims hebt aan de grens met Pakistan. Hetzelfde overkwam me enkele weken geleden in de Colruyt. Twee moslims bogen heel diep voor mij.

Wat zijn jullie andere toekomstplannen? Zou je op die manier nog andere delen van de wereld willen aandoen?

We zijn nu Zuid-Amerika aan het voorbereiden. Of het op dezelfde manier zal verlopen, moeten we nog afwachten. We merken wel dat er veel interesse is. De meesten dromen van een sabbatical, sommigen beginnen te plannen en er zijn er maar heel weinig die het doen. Het is eigenlijk niet zo moeilijk. Je moet gewoon de stap zetten.

Annelien Boens

De Taj Mahal werd net als de Oberoi overvallen door de misdadigers. De hotelbezoekers werden lange tijd gegijzeld. De Taj Mahal werd bestormd door de politie en ze slaagden in de bevrijding. In het Oberoi-hotel gaat de gijzeling nog altijd door. In beide hotels waren landgenoten te vinden, in het ene zijn ze bevrijd en in het andere hotel zijn ze zelf heldhaftig ontsnapt. De nieuwswaarde van dit incident is natuurlijk wereldwijd heel groot. De vragen die rijzen rond de afkomst en de motieven van de daders. Daarnaast wacht iedereen ook angstig af wat er nog allemaal kan gebeuren en hoe erg het doden- en gewondental nog zal oplopen.
In het Nieuwsblad beroepen ze zich op hun lezers. Ze vragen of lezers connecties hebben met mensen die aanwezig waren in Mumbai. Ze hopen zelfs dat mensen die de aanslagen hebben meegemaakt het Nieuwsblad-online gaan lezen en hun ervaringen gaan meedelen. Als er dus geen inspanningen worden geleverd om zelf op zoek te gaan naar nieuws van landgenoten in Mumbai, beroepen ze gewoon op hun lezers om toch maar up-to-date-nieuws te kunnen voorschotelen op hun site.

Het was de eerste keer dat zo’n beelden verspreid werden in België met waarschuwingen voor de Belgen zelf. De federale politie nam de beelden in beslag. Het federale parket neemt de dvd heel serieus en is een onderzoek gestart.
Het VTM-journaal zag zijn kans schoon en de beelden werden al gebruikt als teaser voor het Nieuws van zeven uur. Het was het belangrijkste hoofdpunt van de avond. Aangezien het onderzoek nog maar pas van start was gegaan, moesten ze hun informatie ergens anders halen. Ze gingen zelf op zoek naar aanknopingspunten. Het adres achterop de enveloppe gaf Al Jazeera als afzender. Het bijgevoegde adres leidde de reporters naar een interimkantoor in de Louisalaan te Brussel waar iedereen compleet uit de lucht viel. Ook de conciërge van het gebouw hoorde het in Keulen donderen. In de reportage komt ook terreurspecialist prof. Herman Matthijs opdraven. Hij maakt een korte analyse van de beelden. De betrouwbaarheid van de beelden stelt hij erg in vraag. De directeur van het crisiscentrum Binnenlandse Zaken, Jaak Raes, gaf aan dat er maatregelen zouden getroffen worden indien nodig.
Dany Verstraeten kon het in zijn bericht niet laten te melden dat het de VTM was die Leterme op de hoogte zou gebracht hebben. Door hun snelle reactie werd het gerechtelijke apparaat in werking gesteld.

De VRT-redactie hield het nieuws nog even op de achtergrond. Het item kreeg aandacht in het laatavondjournaal. In het stukje werd enkel Jaak Raes, de directeur van het crisiscentrum, als expert aan het woord gelaten.

Het VTM-journaal zag direct een groot verhaal en stuurde zijn journalisten op pad om het verhaal uit te diepen. Ze haalden hun informatie via de officiële bronnen, zoals Jaak Raes, maar waren niet van plan om het daarbij te laten. Hoewel het wat getuigt van sensatiezucht, kan het mogelijk gaan om authentieke beelden. Het was dus zeker geoorloofd om het verhaal uit te spitten. Ik vond het dus maar normaal dat ze zelf al op onderzoek gingen.
De VRT beperkt zich tot de noodzakelijke informatie met een statement van Jaak Raes, directeur van crisiscentrum. Het was alsof ze verwachtten dat de grappenmaker zich niet zo lang zou stilhouden. Wat voor de mogelijke grappenmaker in kwestie geen pretje zou zijn. Het zou een duur grapje worden van enkele tienduizenden euro’s en een gevangenisstraf van vijf jaar.

Voor de nieuwsgierigen onder jullie : het filmpje. Jullie kunnen zelf uitmaken of VTM zich nutteloos in het zweet heeft gewerkt. Het zou jammer zijn wat de gemaakte inspanningen betreft. Het uitblijven van terroristisch aanslagen in België zou dan een meegenomen meevaller zijn.

Het viel me dan ook sterk op dat bij dit dramatische voorval de bereidheid om zelf nieuws te maken heel groot is. Aanvankelijk is men sterk afhankelijk van het nieuws dat binnenkomt via de officiële wegen en nieuwsagentschappen. Maar al heel snel worden getuigen ter plaatste opgebeld tijdens nieuwsuitzendingen, ter hulp geschoten dokters geven hun mening, mensen die eerder al die reis maakten mogen hun zegje doen.

De nabijheid van dit verhaal is heel erg groot. 6 Vlamingen die het leven laten in een ongeval is een belangrijk nieuwsfeit. De dramatiek wordt nog versterkt door de omstandigheden van het ongeval. Blijkbaar is het daar in de buurt de gewoonte van de bussen om elkaar (terwijl ze toch in colonne rijden) roekeloos voorbij te steken. Dit verhaal gecombineerd met de Vlaamse slachtoffers zorgt ervoor dat de media een extra inspanning doen om de vele kanten aan het woord te laten. Buren van de slachtoffers worden geïnterviewd over hoe vriendelijk/aangenaam/tof de slachtoffers wel waren, hoe groot het verlies nu wel is. Mensen voelen zo een grotere verbondenheid met het ongeval. Voor het verhaal van de roekeloosheid van de chauffeurs en de slachtoffers wordt wel tijd uitgetrokken om nieuws te maken. Wanneer op dat moment in de wereld nog een dodelijk busongeval gebeurt, kraait er geen haan naar.

Als je van dichtbij gaat kijken en de artikels één voor één overloopt krijg je echter een volledig anders beeld. Onderaan de artikels vind je wel een diversiteit aan bronnen, maar de artikels vinden allemaal hun oorsprong bij de verschillende nieuwsagentschappen die onze mediamaatschappij rijk is (anp, ap, afp, belga). Enkel het stukje van professor Matthijs (VUB) kan je in zekere mate nog beschouwen als ‘nieuws maken’. Hij beantwoordt er de ’10 cruciale vragen’ in verband met de verkiezingen. Als je dit nieuws mag noemen, mogen we even juichen, want dan is er eens niet gebruik gemaakt van een secundaire bron. Ze hebben het eens op de man af gevraagd…